Μοναξιά ή Μοιρασιά

Πονάω...και η αλήθεια είναι ότι πονάω πολύ, και όταν η ψυχή αιμορραγεί είναι λίγα εκείνα που μπορείς να κάνεις για να τη γιατρέψεις.

Δεν έχεις πολλές επιλογές...ή θα πονάς για πάντα μόνος ή θα μοιραστείς...

Θα καταθέσεις την ψυχή σου και θα αφήσεις τους γύρω σου να δέσουν σφιχτά την πληγή μέχρι να σταματήσει να αιμορραγεί. 

Ταλαντεύομαι και μαλώνω με το είναι μου...και αν ο πόνος μεγαλώσει, αν βρει κάποιος την αφορμή και ξύσει την πληγή? Μήπως θα πονέσω πιο πολύ?

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που θα καταλάβουν ? 

Υπάρχουν άνθρωποι να μοιραστούν? 

Να νιώσουν? 

Να προστατέψουν? 

Να οργιστούν? 

Και αν χρειαστεί να πολεμήσουν..θα το κάνουν?

Δεν έχω απαντήσεις, αλλά έχω πείσμα και θέληση για να τις βρω...

Ανάβω λοιπόν ένα κερί και ξεκινάω...