Η τηλεόραση για μένα είναι περισσότερο διακοσμητικό στοιχείο και όχι μέσο ψυχαγωγίας...
Έχω σταματήσει εδώ και καιρό να την κοιτάω, την έχω όμως ανοιχτή, για να νιώθω ότι κάτι κινείται ανάμεσα σε μένα και την μοναξιά μου.
Χτες το βράδυ ο Άρχοντας των δαχτυλιδιών μου κρατούσε συντροφιά. Η πρώτη ταινία από την τριλογία, που η αλήθεια είναι, ότι έχω να την δω ολόκληρη από τότε που την πρωτοείδα στο σινεμά...
σε κάθε της επανάληψη μια σκηνή με καθηλώνει...
Η σκηνή που ο μικρός Φρόντο εύχεται να μην είχε πάει σε εκείνον το δαχτυλίδι λέγοντας ότι δεν μπορεί να αντέξει το βάρος του, και τότε ο αγαπημένος μου Γκάνταλφ του λέει : " Δεν διαλέγουμε εμείς τι μας δίνετε, το μόνο που πρέπει να επιλέξουμε είναι τι θα κάνουμε στο χρόνο που μας δίνετε"
Αυτό με ταλάνιζε όλο το βράδυ...
Μπορεί να μην επιλέγουμε τι θα μας βρει σε αυτήν τη ζωή, μπορεί να μην επιλέγουμε τι θα μας συμβεί...αλλά όταν κάτι συμβεί ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ επιλέγουμε πως θα το διαχειριστούμε...
Όπως ο μικρός Φρόντο δεν μπόρεσε να αρνηθεί το βάρος του Δαχτυλιδιού, έτσι και εγώ, δεν μπορώ να αρνηθώ να παλέψω για τα συναισθήματα μου, που βάρυναν, από το πόνο...και αυτά δεν μου τα έδωσε κανείς... φώλιαζαν σιγά - σιγά, εδώ και χρόνια, στην ψυχή μου...
...Και όταν η ψυχή ορίσει τη στιγμή τότε πρέπει απλά να την ακολουθήσεις
Συμφωνώ. Είναι σημαντικό να ξέρουμε ότι τουλάχιστον στο χρόνο έχουμε τη σχετική ελευθερία να τον διαχειριστούμε με τον τρόπο που εμείς θέλουμε :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτα υπόλοιπα είναι πιο πολύπλοκα τα πράγματα. Δε θα ήθελα όμως να τα αντιμετωπίζουμε τελείως μοιρολατρικά.