Μέσα από τις ιστορίες που θα μαθαίνω, έλεγαν, θα γίνομαι καλύτερος Άνθρωπος.
Και τους παρατηρούσα για χρόνια ολόκληρα, πως ρούφαγαν εκείνοι σαν σφουγγάρι τις ζωές των συνανθρώπων μας...γελούσαν, κλαίγανε, πονούσαν μαζί τους.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που θύμωνα όταν τους έβλεπα να στεναχωριούνται...όλοι οι υπόλοιποι λέγανε "εμείς να είμαστε καλά" οι δικοί μου όμως είχαν άλλη άποψη...
...Έτσι μεγάλωσα και πορεύτηκα στη ζωή.
Και όταν οι πρώτες φουρτούνες ήρθαν και για μένα κατάλαβα την Αξία να έχεις ανθρώπους να πονάνε και να κλαίνε μαζί σου, να σου κρατάνε το χέρι και να σου δίνουν κουράγιο και μαζί τους σιγά σιγά να μπορείς ξανά να χαμογελάς...λίγους Ανθρώπους αλλά σημαντικούς.
Κάπως έτσι έμαθα να ξεχωρίζω τους Ανθρώπους με Αξίες...αυτούς που αφήνανε πίσω τους τα δικά τους προβλήματα και ερχότανε στην πρώτη γραμμή να πολεμήσουν για Σένα, με Σένα.
Οι γονείς μου όμως δεν μου είπαν ποτέ πόσο επίπονο είναι αυτό. Δεν μου δίδαξαν πως να κοντρολάρω τον πόνο που ένιωθα, δεν μου δίδαξαν από που να αντλώ δύναμη, και πως να τη διαχειρίζομαι, αυτά όλα τα ανακάλυψα μόνη μου σιγά σιγά...
Αλυσίδα είναι όλα, Ανθρώπινη Αλυσίδα, αν καταφέρεις να έχεις Ανθρώπους γύρω σου όλοι χορεύουν στο ίδιο τέμπο, όταν πέφτει κάποιος ο πιο δυνατός τον βοηθάει να σηκωθεί και μόλις και ο πιο δυνατός λυγίσει τότε ο προηγούμενος που έχει ανακτήσει δυνάμεις τον βοηθάει να σηκωθεί και ούτω καθεξής.
Το παν είναι να έχεις το θάρρος να ζητάς βοήθεια, να φωνάζεις ότι πέφτεις, να δέχεσαι βοήθεια και να έχεις κουράγιο να σηκώνεσαι. Όλοι χρειαζόμαστε...
...κι εγώ πιο πολύ από όλους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου